nsanoğlunun yerleşik hayata geçişiyle o ana dek sahip olduğu gezici avcı kimliği kısmen ehlileşmiş, geniş bir yörede rastlantıya dayalı sürekli avlanma mecburiyeti de yerleşim çevresindeki doğal ve sürekli kaynakların belirli bir metot dahilinde çok daha etkin ve zahmetsiz şekilde değerlendirildiği seçici avcı kimliğine dönüşmüştü. Bu durum bir başka açıdan, toplayıcılıktan ilkel çiftçiliğe geçiş olarak da değerlendirilebilir. Kaldı ki o zamana kadar gezici avcı olarak müstakil ve küçük aile grupları şeklinde süren insan yaşamı, bugünkü kadar güçsüz olmayan tabiat içerisinde oldukça zayıf ve riskliydi. Yerleşik olarak ve kısmen daha büyük topluluklar şeklinde yaşama mecburiyeti, sosyal bilincin şekillenmesine neden olduğu gibi, hayatta kalmak için gereken yiyeceğin elde edilmesinde -sofistike ve temel prensipler yönünden- bugün bile geçerli olan yeni teknik ve uygulamaların doğumunu hızlandırmıştır.

     Yaşam alanı seçiminde öncelik, tarih boyunca su kaynaklarına olabildiğince yakın yerlere verilmiştir. Zira, yaşamsal değeri olan su havzaları, yakın coğrafyasının bitki ve hayvan çeşitliliğini de etkiliyor, geliştiriyordu. Bu sosyocoğrafik olanakların cazibesiyle yapılan yer seçimi akabinde, sucul besin kaynaklarının daha detaylı fark edilerek etkin biçimde değerlendirilmeye başlamasından, balık avcılığının teknik ve sistematik bir nitelikle süreklilik kazandığından bahsedebiliriz.

Alabalıkla ilk karşılaşma
üçük toplulukların dere ve çay gibi akarsu kenarlarında yerleşimiyle su alanları ve içerisinde barındırdığı canlıların birbirleri ve çevreleriyle olan ilişkilerinin gün içerisinde ve mevsimler boyunca gözlemlenmesi değer kazanmıştır. Gözlemlerden elde edilen her bulgu zaman içerisinde yaşamsal değeri olan çıkarımlara dönüşerek yeni kuşaklara önce sözlü, ardından yazılı olarak aktarılmaya başlanmıştır. Bu aktarım, belirli disiplinler altında insanlığın tarihi kadar eski olan balıkçılık kültünü oluşturmuş olup değişen çevresel ve teknolojik şartların doğrultusunda bugün bile metodolojik evrimine devam etmektedir. Oldukça kıymetli ve bol bulunan "balık" gibi su ürünlerinin, henüz etkili ve verimli tarım metotları geliştirememiş olan tarih öncesi insan toplulukları için ne denli önemli olduğu aşikârdır. İlk balık avının, bugün için 'orman içi su alanı' olarak tanımladığımız, yaylalık yörelerde rastlanan orta ve küçük ölçekli akarsularda yapıldığını düşünebiliriz. Geniş ve derin bir yatak içerisinde yüksek debiyle akan ova nehirleri, henüz ilkel gereç ve yöntemlerle avcılık yapan insanoğlu için oldukça zorlu ve tehlikeli av alanlarıydı. Bu yüzden, daha kolay hâkim olunabilecek sığ ve dar yataklı orman içi akarsuların ilk balıkçılık deneyimleri için en uygun altyapıyı sunduğunu düşünmek yanlış olmayacaktır. Şimdi olduğu gibi o zaman da söz konusu meralar -başta alabalık türleri olmak üzere- belli birkaç değerli türe ev sahipliği yapıyor, kıyısında küçük insan yerleşimleri barındırıyordu. İlk gözlemlerin alabalıklar ve onların yaşayışlarıyla ilgili olabildiği savım bu noktada gerçeklik kazanmaktadır.

     Bahadır ÇAPAR'dan Uçurma Balıkçılığı adlı bu elektronik yayımda sunulan/yer alan anlatımlar, tanımlamalar ve yayına sunulan illüstrasyonlar (çizimler) Bahadır ÇAPAR'ın yazılı eserlerinden derlenmiş özet niteliğinde özgün içeriktir. Dolayısı ile ucurmabalikciligi.com sayfalarında yayımlanan yazılı ve görsel nitelikteki her türlü medyanın izin alınmaksızın ve kaynak gösterilmeksizin kopyalanması, çoğaltılması başka yayınlarda kullanılması / yayınlanması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu hükümlerine bağlıdır.
      Bahadır ÇAPAR'dan Uçurma Balıkçılığı, Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 Lisansı ile ucurmabalikciligi.com üzerinde lisanslanmış bir elektronik yayındır. Söz konusu lisans aynı zamanda www.oltaciyiz.biz olta balıkçılığı elektronik platformu alanında da bağlayıcıdır.